...خیال نکن وقتی که تو ناتوان شدی کار تمام است.نه،با ناتمامی و ناتوانی تو تازه تمام راه شروع می شود.

وقتی که تو کنار می روی،وقتی که مرکب تو شُل می شود،وقتی بلاها،خستگیها،درگیری های داخلی و خارجی و جهانی و ...همه ی اینها تو را خرد می کند،تازه این خرد و شکسته سرمایه ی بزرگ توست.

این انکسار و،این اضطرار،این عجز سرمایه توست.

از این بهتر،راه از آنجا آغاز می شود که تو تمام می شوی.و با تمام شدن تو،سلوک (حرکت)تو تمام نمی شود که تازه اول راه است.

اعتصام و اضطرار و اتصال تو بیشتر می شود.

تو با خودت تا کجا ...تا خدا می خواهی بروی.با اوست که میتوان تا او رفت(لا وسیله لنا الیک الاّ انت) ...

                                                            از سخنان مرحوم صفایی حایری از کتاب فوز سالک